KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2017/20232 E., 2019/3627 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Şubat 2019
- Mahkemesi
- . Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi
- Dava türü
- ALACAK
Karar Metni
281 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi Ö. Karayel tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13. maddesinde tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için tarifenini ikinci kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (yedinci maddenin ikinci fıkrası, dokuzuncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile onuncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla,) tarifenin üçüncü kısmına göre belirleneceği, ancak hükmedilen ücretin, kabul veya reddedilen miktarı geçemeyeceği düzenlenmiştir.
Dosya içeriğine göre, davacı aleyhine reddedilen alacak tutarı miktarı 1.010,42 TL olup, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/2. maddesi gereğince, davalı şirket lehine 1.010,42 TL vekalet ücreti taktir edilmesi gerekirken, 121,25 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesi şeklinde hüküm kurulması hatalıdır.
Ancak bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddeleri uyarınca düzelterek onanmasına karar verilmiştir.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2017/20232, K. 2019/3627, 19 Şubat 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama