KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2017/23167 E., 2019/14775 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Temmuz 2019
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
Karar Metni
296 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, müvekkilinin davalı idarenin ... Atatürk Devlet Hastanesinde alt işveren işçisi olarak 01/01/2006-01/03/2011 tarihleri arasında çalıştığı, iş akdinin tek taraflı haksız feshedildiği, fazla mesai, genel tatil çalışmasının bulunduğu, alt işverenler aleyhine ... 2. İş Mahkemesinin 2011/420 esas sayılı dosyası ile açtığı davada alacakların hükme bağlandığı ancak alacakların tahsil edilemediğinden bu davayı açtığı iddiası ile kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla mesai ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.
Davalıların Cevabının Özeti:
Davalı vekili davanın reddi gerektiğini savunmuştur.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz:
Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Gerekçe :
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı Bakanlık vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davalının Harçlar Kanunu'nun 13/j. maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu dikkate alınmaksızın Mahkemece ilk harç dahil 463,45 TL yargılama giderine hükmedilmesi hatalı olup bozma sebebidir. Ne var ki bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2017/23167, K. 2019/14775, 2 Temmuz 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama