KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2017/23537 E., 2019/15526 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Eylül 2019
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava türü
- ALACAK
Karar Metni
252 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı vekili, müvekkilinin iş akdini haklı nedenlerle feshettiğini iddia ederek kıdem tazminatı ile fazla mesai, ulusal bayram genel tatil ve yıllık izin ücret alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.
Mahkemece, toplanan deliller doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Karar, süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, hükmü temyiz eden davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Taraflar arasında davacının fazla çalışma hesabına esas alınan çalışma saatleri konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.
6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 26. maddesinin 1. fıkrası uyarınca “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.”
Somut olayda, davacının dava dilekçesinde haftada 6 gün 08.30-20.30 saatleri arasında çalıştığını iddia etmesi karşısında Mahkemece davacının yaz aylarında 2 haftalık dönemde günde 08.30-21.00 saatleri arasında çalışarak 12,5 saat çalıştığının tespiti ile fazla çalışma hesabının yapıldığı anlaşıldığından anılan dönem yönünden davacının günlük çalışmasının taleple bağlı kalınarak 12 saat olduğunun kabulü gerekirken 12,5 saat olduğunun kabulünün hesaba esas alınması talep aşımı olup karar bu yönüyle hatalıdır.
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2017/23537, K. 2019/15526, 9 Eylül 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama