KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2017/24231 E., 2019/17898 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Ekim 2019
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava türü
- ALACAK
Karar Metni
262 kelime·1 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ve davalılardan ...ve Yağlı Tohum Tar. Sat. Koop. Birliği ... Genel Müdürlüğü vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:
Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini beyan ederek ödenmeyen kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.
Davalı Cevabının Özeti:
Davalılar vekili, davanın zamanaşımına uğradığını beyan ederek davanın reddini savunmuştur.
Mahkeme Kararının Özeti:
Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Temyiz :
Karar süresi içinde davacı ve davalılardan ... ve Yağlı Tohum Tar. Sat. Koop.... Genel Müdürlüğü vekillerince temyiz edilmiştir.
Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
Somut olayda, davacı iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini beyan ederek kıdem ve ihbar tazminatı talebinde bulunmuş, davalı davacının mevsimlik işçi olarak çalıştığını kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmadığını savumuştur. Mahkemece davacının 1 yıl 38 ay 50 gün süreyle davalı işyerinde çalıştığı kabul edilerek kıdem tazminatı hesabı yapılmış ise de ihbar tazminatı son alt işverende çalıştığı süre olan 5 ay 24 gün üzerinden hesaplanmıştır. Mahkemece davacının, davalı işyerinde geçen tüm hizmet süresi esas alınarak ihbar tazminatının hüküm altına alınması gerekirken yazılı gerekçeyle karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.
Sonuç:
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2017/24231, K. 2019/17898, 2 Ekim 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama