Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/25869 K.2019/23057

Mahkemece, davacı vekilinin temyiz isteğinin 07/06/2016 tarihli ek karar ile kararın kesin olarak verildiği gerekçesi ile reddine karar verilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427/3. maddesine göre alacağın bir kısmının dava edildiği durumlarda kesinlik sınırı alacağın tamamına göre belirlenir. Dolayısıyla bir davada verilen hükmün kesin olup olmadığı konusunda değerlendirme yapılabilmesi için alacağın tamamının ne miktarda olduğunun ya davacının bağlayıcı bir beyanına dayalı olarak bilinmesi ya da mahkemece bu yönde bir belirleme yapılmış olması gerekir.

Dosya içeriğine göre; dava, davalılar arasındaki asıl-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğunun tespiti ile muvazaadan doğan ücret farkı ve yıllık ücretli izin alacaklarının davalılardan tahsiline ilişkin olup, davanın hem tespit istemli olması hem de talep konusu alacağın miktarının belirlenmemiş olması karşısında verilen kararın kesinlik sınırının altında kaldığından söz edilemeyeceğinden kararın kesin olduğu gerekçesiyle temyiz isteminin reddine ilişkin verilen EK KARARIN BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA karar verildi.

Hüküm süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI