Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/2732 K.2017/6712

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davalıya ait iş yerinde 03.10.2011 tarihine kadar değişik hizmetlerde işçi olarak asgari ücret ile çalıştığını, davacıya yasal alacaklarının ödeneceğinin söylendiğini, davacının iş yeri değişikliği nedeni ile ödenmeyen ilave tediye alacakları, kullandırılmayan yıllık ücretli izin alacaklarının, genel tatil günlerinde çalışma ücreti gibi haklarının ödenmediğini ileri sürerek alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının kendi isteği ile kurum değiştirmek istediğini, davacının taleplerinin yersiz ve haksız olduğunu, müvekkili belediyede fazla mesai uygulamasının söz konusu olmadığını, belediyenin kapatıldığını, davacının hangi dönemlere ilişkin ne şekilde alacağının olduğunu ve hangi zaman aralıklarında fazla mesai yaptığını bildirmediğini, davacının çalıştığı birimlerin zaman zaman değişiklik gösterdiğini, çalışma biriminde 3’lü vardiya uygulandığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesi talebinde bulunmuştur.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacağı bulunduğunu iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma ve genel tatil alacağının ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, bu çalışmalarının bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre bu çalışmaların olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında, fazla çalışma ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir.

Somut olayda fazla çalışma ve ulusal bayram-genel tatil ücret alacakları konusunda, kendileri de işverene karşı dava açmış olan tanıkların anlatımı ile sonuca gidilmiştir. Söz konusu edilen alacaklar için sadece işverene karşı dava açan tanıklarla ispat yoluna gidildiğinde bu durumdaki tanıkların beyanını destekleyen başkaca somut deliller veya işin mahiyetinin gerektirdiği durumlar ve yahutta herkesçe bilinecek maddi olguların bulunup bulunmadığının dikkate alınması gerekir. Ayrıca dosya kapsamındaki tanık beyanları içeriğinden hesaplamaya imkan verecek şekilde çalışma düzeni, gün ve saatleri somut olarak ortaya konulamamıştır.

Bu haliyle hem işverenle husumetli durumda bulunan tanıklar dışında başkaca bir delil bulunmamaması hem de tanık beyanları içeriğinden somut olarak fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil alacağı ispat edilemediği için taleplerin reddi yerine gerekirken mahkemece kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozma sebebidir.

Sonuç: