Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/32018 K.2017/11849

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Mahkeme, temyiz süresi geçirilmesi sebebi ile, davacı vekilinin temyiz istemini 23.12.2016 tarihli ek kararı ile reddetmiştir. Temyiz isteminin reddine ilişkin verilen ek karar, davacı tarafça süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Hüküm 02.09.2016 tarihinde tebliğ edilmiş olup, tebliğ ile temyiz süresi arasında 8 günden fazla fark oluşma sebebi aradaki günlerin kurban bayramı günlerine denk gelmesinden kaynaklanmaktadır. Davacı vekilinin 16.09.2016 tarihinde yaptığı temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşılmaktadır. Bu sebeple mahkemenin temyiz isteminin reddine ilişkin verdiği 23.12.2016 tarihli Ek kararın ortadan kaldırılmasına karar verilmiştir.

Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin geçerli ve haklı sebebe dayanmaksızın işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, davalı şirket ile davacı arasında güven ilişkisinin sarsıldığı, davalının davacıyla çalışmaya devam etmesinin kendisinden beklenemeyeceği, dolayısıyla feshin geçerli nedene dayandığı gerekçesi ile davanın reddine karar vermiştir.

Temyiz:

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 19. maddesinin birinci fıkrasına göre işveren fesih bildirimini yazılı yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Fesih bildirimi yazılı yapılmamışsa veya fesih sebebi kesin ve açık bir şekilde belirtilmemişse aynı Kanun'un 21. maddesi gereğince geçerli sebep gösterilmediği kabul edilir. Bu Kanun'un "İşverenin haklı sebeple derhal fesih hakkı" başlığını taşıyan 25. maddesinin son fıkrasına göre işverenin haklı sebebe dayanarak iş sözleşmesini feshettiği durumda fesih bildiriminin yazılı yapılması şartı aranmaz.

4857 sayılı Kanun'un 19. maddesinin ikinci fıkrasına göre de belirsiz süreli iş sözleşmesi, işçinin davranışı veya yetersizliği ile ilgili bir sebeple feshedilmeden önce hakkındaki iddialara karşı işçiye savunma hakkı verilmelidir. İşçinin zihinsel ya da bedensel yetersizliği, arkadaşları veya amirleri ile sıkça ve gereksiz yere tartışmaya girmesi gibi durumlarda savunmasının alınması işverenden beklenemez. Keza aynı Kanun'un 25. maddesinin (II) numaralı bendi şartları gerçekleşmiş ise işveren buna göre bildirimsiz fesih hakkını kullanırken savunma alma zorunluluğu söz konusu olmayacaktır.

Somut olayda; davacının 13.04.2012-10.12.2014 tarihleri arasında davalı iş yerinde bölge sorumlusu olarak çalıştığı, iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu 17. ve 18. maddeleri uyarınca işçinin performansından ve davranışlarından kaynaklanan nedenler ile feshedildiği anlaşılmaktadır. Dosya kapsamındaki savunma yazıları iş sözleşmesinin feshi nedeni olarak gösterilen performans yönünden alınmadığı gibi fesih konusu yapılan davranışın fesih bildiriminde ne olduğu da açık ve kesin bir şekilde belirtilmemiştir. Bu nedenle Mahkemece 4857 sayılı Kanun'un 19. maddesine aykırı olarak yapılan fesih bildiriminin geçersiz olduğu görülmekle davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.