Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/36098 K.2017/15599

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, Türkiye İş Kurumu Müdürlüğü ... tarafından düzenlenen 30.04.2013 tarihli raporda davalı için 1.170,00 TL fazla çalışma alacağının tespit edildiğini, ancak bu raporun taraflarından kabulünün mümkün olmadığını, zira davalının kendilerinden herhangi bir alacağı olmadığı gibi, ödenmesi gereken fazla çalışma alacağının da söz konusu olmadığını, bu nedenlerle hukuka aykırı iş bu raporun iptaline ve davalıya borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini talep etmişlerdir.

Davalı Türkiye İş Kurumu vekili; haklı bir nedene dayanmayan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ..., davacıdan herhangi bir alacağının olmadığını, o gün görevliler geldiğinde o güne mahsus olmak üzere bir yoğunluğun olduğunu, bu durumu söylediklerini, ancak her gün böyle olmadığını, çalıştıkları işyerinin araç kiralama işi ile uğraştığını, sabah 08:00 akşam 20:00 saatleri arasında 2 gün üst üste çalışıp 2 gün izin yapmak suretiyle çalıştıklarını, bu şekilde çalışma karşılığı fazla çalışma ücreti hak etmediklerini beyan etmiştir.

Mahkemece davalı tarafın husumet sıfatı bulunmadığından davanın reddine dair verilen karar, Dairemizin 28.11.2016 tarih 2015/26636 esas, 2016/26019 karar sayılı ilam ile bozulmuştur. Bozma sonrası yapılan yargılama neticesinde mahkemece davanın kabulü ile Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğü ... tarafından düzenlenen 30.04.2013 tarihli raporun iptali ile davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

Karar davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Mahkemece verilen kararın hüküm fıkrasının (3) numaralı bendinde, hüküm sonucuna göre davalılar aleyhine vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, takdiren 1.176,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınıp “davalıya” verilmesine karar verilmesi hatalıdır. Öte yandan, temyize konu kararın hüküm fıkrasının (4) numaralı bendinde, yargılama giderlerinin her iki davalı yerine sadece davalı Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğünden alınarak davacıya verilmesine karar verilmesi de isabetsizdir. Ancak bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

Sonuç: 1-Temyiz olunan kararın hüküm fıkrasının (3) numaralı bendinde yazılı olan “....davalıdan alınarak davacıya verilmesine” sözcüklerinin çıkartılarak yerine, “davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine”,