Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/40094 K.2017/19863

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait .... Bölge Müdürlüğü ....istasyonunda 16.04.1988-31.12.2009 tarihleri arası çalıştıktan sonra emekliye ayrıldığını, davacının 01.01.2002-31.12.2009 tarihleri arasında 24:00-08:00 saatleri arası boru hattı kontrolüne baktığını, bu süre için yol harcırahı ve yemek ücretlerinin ödenmediğini, davalı kurumun yol harcırahı olarak tam harcırahının 1/3'ü oranında harcırah ödendiğini beyanla yol ve yemek alacaklarını tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı kurum vekili, cevabında davacının harcırah talep edebilmesi için 6245 sayılı kanununun 59. maddesine göre 1 aylık hak düşürücü sürede harcırah talep etmesi gerektiğini, yine davacının yaptığı işin niteliği gereği memuriyet mahalli içinde görev yaptığını, bunun aksi düşünülse dahi görevinin 1,5 saati geçmediği için 6245 sayılı kanunun 39. maddesine göre harcırah alamayacağını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının fark yemek ücreti ve yol harcırahı alacağı taleplerinin kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine Dairemizce yapılan temyiz incelemesinde karar, araştırmaya yönelik olarak bozulmuş; anılan bozma ilamına uyulmakla davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı vekilince süresinde temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-6245 sayılı Kanun'un 42. maddesinde “Geçici bir görev ile başka bir yere gönderilenlere, görev mahalline varış tarihinden itibaren bu Kanuna göre verilen gündelikler: a. Yurtiçinde bir yıllık dönem zarfında aynı yerde, aynı iş için ve aynı şahsa 180 günden fazla verilemez. İlk 90 gün için tam, takibeden 90 gün için 2/3 oranında ödenir. b. Yurtdışında ilk 180 gün tam ve müteakip günler için 2/3 oranında ödenir.” hükmünün yer aldığı anlaşılmaktadır.

Davacının yararlandığı toplu iş sözleşmelerinde harcıraha hak kazanma bakımından Harcırah Kanunu’na yollamada bulunulmuştur.

Somut olayda davacı 16.04.1988-31.12.2009 arasında davalıya ait ....istasyonunda çalışırken, 01.01.2002-31.12.2009 tarihleri arasında .... arası boru hattı kontrolü için geçici olarak görevlendirildiği anlaşılmakta olup, davacının Harcırah Kanunu’na göre gündeliğe hak kazandığının kabulü doğru ise de, mahkemece dosya kapsamına uygun ve kanaat verici kabul edilen bilirkişi raporunun incelenmesinden, söz konusu Kanunun 42. maddesindeki ‘Yurtiçinde bir yıllık dönem zarfında aynı yerde, aynı iş için ve aynı şahsa 180 günden fazla verilemez.

İlk 90 gün için tam, takibeden 90 gün için 2/3 oranında ödenir.’ şeklindeki düzenlemeye göre bir hesaplama yapılmadığı belirlenmiştir. Bu durumda söz konusu madde uyarınca mahkemece yeniden hesaplama yapılması gerekmektedir. Davalının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olup, kararın bozulması gerekmiştir.