Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/41330 K.2020/9460

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti: Davacı vekili; davacının iş sözleşmesinin davalılar tarafından haksız olarak sona erdirildiğini beyanla kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir. Davalıların Cevaplarının Özeti: Davalılar vekilleri, davanın reddini talep etmişlerdir. Mahkeme Kararının Özeti: Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Temyiz: Karar, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir. Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre ve özellikle davanın ...’ne karşı açılmış olduğu, Mahkemece 23.07.2013 tarihli 1. celsede verilen 4 numaralı ara karar ile “4- Davalı olarak gösterilen ...

Devlet hastanesi başhekimliğinin tüzel kişiliği bulunmadığından davanın Sağlık Bakanlığına yöneltilmesine,” dair verilen karar yerinde olmakla beraber Mahkemece, gerekçeli karar başlığında, tüzel kişiliği bulunmayan “...”nin davalı olarak gösterilmesi hatalı ise de; davalı tarafı temsilen dava ve duruşmalara Bakanlık vekilinin katıldığı ve kararı bu vekilin gerek davalı ... vekili gerekse ... vekili adına ayrı ayrı temyiz ettiği anlaşılmakla taraf teşkili sağlandığından, bahsi geçen hususun mahallinde düzeltilebilir maddi hata olduğunun anlaşılmasına göre, davalı şirketin tüm, davalı ...

Bakanlığın aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2-492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi Genel Bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemlerinin harçtan müstesna olacağı belirtilmiştir.

Somut olayda davalı ... harçtan muaf olmasına rağmen, hüküm altına alınan harçlardan davalıdan tahsiline ibaresi ile infazda tereddüt yaratacak şekilde hangi davalının harçlardan sorumlu tutulduğu açıkça belirtilmemiş olması hatalıdır.Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.