Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/43090 K.2017/31277

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, emekliliğe hak kazandığı için iş sözleşmesini feshettiğini, belirterek kıdem tazminatı ve bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, kararın davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine Dairemizce 08.12.2015 tarihli bozma ilamı ile yerel mahkeme kararı fazlaçalışmaalacağı yönünden bozulmuştur bozma ilamına uyulmasına karar veren mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar taraf vekillerince temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davalılar temyizi yönünden;

Mahkemenin 19/03/2014 tarihli kararı, Dairemizin 08.12.2015 tarihli ilamıyla, fazla çalışma alacağı yönünden bozulmuştur. Diğer alacak talepleri yönünden bir bozma sebebi yapılmadığından, hükmün bu kısmı kesinleşmiştir.

Mahkemece, bozma sonrasında davacının 1.754,95-TL net fazla çalışma ücreti alacağı olduğu kabul edilerek hüküm kurulmuş; diğer alacak talepleri hakkında ise bozmadan önceki karar gibi hüküm sonucu tesis edilmiştir.

Bozmadan sonra tesis edilen mahkeme kararında, temyiz kesinlik sınırının belirlenmesinde, bozma kararı kapsamı dışında kalan alacaklara dair hüküm kısmının dikkate alınmaması gereklidir. Şu halde, dosya içeriğine göre, Dairemizin 08.12.2015 tarihli bozma kararı kapsamında bulunan fazla çalışma alacağı bakımından hüküm altına alınan toplam miktarın karar tarihi itibari ile temyiz kesinlik sınırı olan 2.270,00 TL kapsamında kaldığı anlaşılmakla, davalılar vekillerinin temyiz isteminin, 6100 sayılı Kanun'un geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 427, 432 maddeleri uyarınca reddine karar verilmesi gerekmiştir.

Davacı temyizi yönünden;

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda; bozma sonrası alınan bilirkişi raporunda davacıya ait 3 yılın tren hareket saatlerini gösterir föydemarş kayıtlarının sunulduğu belirtilmiş olup buna göre davacının katıldığı seferlerin süreleri dikkate alınarak fazla çalışma alacağı kayıtlara göre belirlenmiş ve alacak hesaplanmıştır.

Ayrıca kayıtların düzenli ve tam olamaması nedeniyle davalı tanığının dinlenme süresine ilişkin beyanı da dikkate alınarak haftalık 23 saat fazla çalışma hesabı da alternatif olarak yapılmıştır.

Mahkemece birinci hesap hükme esas alınmıştır, kayıt bulunan dönemin kayıtlara göre hüküm altına alınması doğru ise de kayıt olmayan günler ve dönem için kayıtlara göre belirlenen sefer süreleri ve tanık beyanları dikkate alınarak tüm dosya kapsamına göre fazla çalışma alacağı hesaplanmalıdır. Eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.