Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/5775 K.2017/4802

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkete ait işyerinde 24.07.2002 tarihinden 22.08.2012 tarihine kadar çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından yasal olmayan nedenlerden dolayı haksız bir şekilde 22.08.2012 tarihinde feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, dini ve milli bayram çalışma ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının işyerinde amirlerine ve müdürlerine karşı agresif ve uzlaşmaz tavırları sebebiyle iş sözleşmesinin feshedildiğini, kıdem ve ihbar tazminatlarının ödendiğini, fazla mesai yapmadığını, genel tatil alacağının bulunmadığını, yıllık izinlerini kullandığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının yıllık ücretli izin alacağının hesaplanması konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26. maddesi “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” hükmü uyarınca taleple bağlılık kuralına aykırı olarak talepten fazlasına karar verilmesi usule aykırıdır.

Somut olayda davacı dava dilekçesinde hak edilen yıllık ücretli iznine ilişkin yılda sadece 5 gün izin kullandırıldığını, kullandırılmayan ücretli izne ilişkin ücretlerin ödenmediğini beyan etmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda; davacının hizmet süresine göre, yüzelli gün izin hakkının bulunduğu, davacı tarafından imzalı yıllık ücretli izin belgelerine göre, 100 gün izin kullandığı belirtilerek 50 gün üzerinden yıllık ücretli izin alacağı hesaplanmış ise de; imzalı yıllık ücretli izin belgeleri ile birlikte davacının yılda beş gün izin kullandırıldığına dair beyanı da dikkate alınarak hesaplama yapılması gerekirken yazılı şekilde talep aşılarak hesaplama yapılması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasında fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanması konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, tanık beyanlarına göre, davacının hafta içi 08.30-19.00 saatleri arasında, cumartesi günü ise 08.30-13.30 saatleri arasında olmak üzere hafta içi günde 10,5 saat çalıştığı, 10,5 saatin 7,5 saati normal çalışma süresi, 1 saati ara dinlenme olarak kabul edilerek günlük fazla çalışma süresinin, 2 saat, haftalık fazla çalışma süresinin ise 10 saat olduğu kabul edilerek hesaplama yapılmış ise de; haftalık kırkbeş saati aşan çalışmaların fazla çalışma olarak tespiti gerekirken hatalı bir yöntem ile günlük süreler üzerinden bu hesabın yapılması hatalıdır.

Dosya içeriğine göre, davacının hafta içi beş gün 08.30-19.00 saatleri, cumartesi günü ise 08.30-13.30 saatleri arasında çalıştığı, hafta içi günlük çalışma süresinde bir saat, cumartesi günü ise yarım saat ara dinlenme süresi düşüldüğünde haftalık 7 saat fazla çalışma yaptığı anlaşıldığı halde daha fazlasına hükmedilmesi isabetli görülmemiştir.