Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/6877 K.2017/7314

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, müvekkilinin davalı iş yerinde 16.12.2010-20.07.2013 tarihleri arası fizyoterapist olarak çalıştığını, Mayıs, Haziran Temmuz 2013 yılına ait ücretlerinin ödenmemesi ve öncesinde de eksik ödenmesi nedeniyle iş akdini haklı nedenle feshettiğini beyanla kıdem tazminatı, ücret alacağı, fazla mesai ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının belirli süreli sözleşme ile çalıştığını sözleşmesinin 31.05.2013 tarihinde kendiliğinden sona erdiğini, bu tarihten sonra fiili çalışmasının bulunmadığını, sözleşmenin niteliği gereği kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamadığını, yalnızca takımın antrenman günlerinde çalıştığından fazla çalışması bulunmadığını, bildirilen tanıkların husumetli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, süresi içerisinde davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshi uyuşmazlık konusudur.

İşçinin emeğinin karşılığı olan ücret işçi için en önemli hak, işveren için en temel borçtur. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32/4. maddesinde ücretin en geç ayda bir ödeneceği kurala bağlanmıştır.

Ücreti ödenmeyen işçinin alacağı konusunda takibe geçmesi ya da ücreti ödeninceye kadar iş görme edimini yerine getirmekten kaçınması, iş ilişkisinin devamında bazı sorunlara yol açabilir. Bu bakımdan, işverenle bir çekişme içine girmek istemeyen işçinin, haklı nedene dayanarak iş sözleşmesini feshetme hakkı da tanınmıştır.

4857 sayılı Kanun'un 24/II-e bendinde sözü edilen ücret, geniş anlamda ücret olarak değerlendirilmelidir. İkramiye, primi, yakacak yardımı, giyecek yardımı, fazla mesai, hafta tatili, genel tatil gibi alacakların da ödenmemesi işçiye haklı fesih imkanı verir.

Somut olayda, davacı ücretlerinin tam ve gününde ödenmemesi sebebiyle iş sözleşmesini 4857 sayılı İş Kanunu’nun 24. maddesi uyarınca haklı sebeple feshettiğini iddia etmiş, davalı taraf ise davacı ile yapılan iş sözleşmesinin belirli süreli olup kendiliğinden sona erdiğini savunmuştur. Davacıyla yapılan sözleşme niteliği gereği belirsiz sürelidir. Davacının Mayıs 2013 ayına ait ücretinin ödenmediği 25.07.2013 tarihli cevabi ihtarnamesinde davalının da kabulündedir.

Mahkemece işçinin iş sözleşmesinin belirli süreli olduğundan kendiliğinden sona erdiği davacının sezon sonunda ayrılmayarak 1,5 ay daha çalışmasının ve ücretinin ödenmemesi nedeniyle iş akdini feshinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu, kıdem tazminatına hak kazamadığının kabulü ile kıdem tazminatı alacağı talebi reddedilmiş ise de, karar, dosya içeriğine uygun düşmemektedir. İşçinin haklı feshi kabul edilmeli ve davacının kıdem tazminatı hüküm altına alınmalıdır.

Hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.