Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/7100 K.2017/8703

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde kargo şoförü olarak 2006 yılından iş akdini haklı nedenle feshettiği 21.05.2012 tarihine kadar çalıştığını, 2010 yılına kadar 5:00 de işe başlayıp akşam 20:00-21:00 e kadar çalıştığını, çevre il ve ilçelere giderse 22:30-23:00 kadar mesainin uzadığını 3,4 gün çevreye gönderildiğini, cumartesi günü 08:00-20:00, sabah 05:00-20:00-21:00 iş sözleşmesinin 29.11.2012 tarihinde yapılan bildirimle 11.01.2013 tarihinde feshedileceği bildirilmesine rağmen 30.11.2012 tarihin1:00 e kadar çalıştığını,

çalışmasının son bir yılında ise hafta içi sabah 10:30-21:15 e kadar cumartesi 11:00,11:30 dan başlayıp 21:00-21:30 a kadar uzadığını, ayda bir cumartesi günlerinin tatil olması için salıdan-cumaya kadar 05:00-20:00 e kadar çalıştığını, pazartesi ve cumartesi günü saat 08:00 de işbaşı yapıldığını beyan ederek, kıdem tazminatı, ücret alacağı, fazla mesai, yıllık izin, resmi tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı itirazında bulunarak davacının ödenmeyen ücret alacağı bulunmadığını, çalışma süresine ilişkin iddianın gerçeği yansıtmadığını, resmi ve dini bayramlarda çalışma yapılmadığını, yıllık iznini kullandığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, süresi içerisinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Dosya içeriğine göre, davacının 2010 yılından sonraki çalışmalarında 5 gün 05:00-20:00 saatleri arası 2 saatlik ara dinlenme düşümüyle günlük 13 saat ve 5 gün 65 saat, cumartesi günü 08:00-16:00 arası 1 saat ara dinlenme ile 7 saat olmak üzere haftada 72 saat çalışıldığı, 27 saat fazla çalışma yapıldığı değerlendirilerek hesaplama yapılan rapora göre hüküm kurulmuştur.

Davacı talebi aşılmıştır. Davacı çalışmasının son 1 yılında ayda bir hafta salı-cuma arası 4 gün 05:00-20:00 e kadar çalıştığını diğer zamanda hafta içi sabah 10:30-21:15 e kadar çalıştığını, cumartesi 11:00,11:30 dan başlayıp 21:00-21:30 a kadar uzadığını iddia etmiştir. Son dönemdeki bu çalışmaları davalı tanık beyanlarında geçmektedir. Davacı talebi ve taraf tanık beyanları değerlendirilerek şimdiki gibi %30 oranında takdiri indirim ile anılan alacak hesaplanmalıdır. Talep aşılarak yapılan hesaplamaya itibar edilerek hüküm kurulmuş olması hatalıdır.