Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2017/7700 K.2017/10371

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işveren yanında çalışırken 13.01.1999 tarihinde ... TM 1 Trafo merkezinde geçici olarak görevlendirildiğini, 6 ay boyunca geçici görev yolluğu ve harcırahının ödendiğini sonrasında ise geçici görev süresi bitmesine rağmen harcırahsız olarak çalıştırılmaya devam edildiğini iddia ederek ödenmeyen geçici görev harcırahının tahsilini dava ve talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının talebinin hukuka aykırı olduğunu beyan ederek ayrıca husumet ve zamanaşımı itirazında bulunarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlara göre dava konusu geçici görev harcırahı alacağının ödenmediği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince süresinde temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık davacının harcırah alacağını hak edip etmediği noktasında toplanmaktadır.

6245 sayılı Kanun'un memuriyet mahalli dışına gönderilenlerin gündeliği başlıklı 39. maddesinde “Resmi bir görevle memuriyet mahalli içinde bir yere gönderilenlere gündelik verilmez. Geçici bir görevle memuriyet mahalli dışındaki bir yere gönderilenlerden, buralarda ve yolda öğle (saat 13:00) ve akşam (saat 19:00) yemeği zamanlarından birini geçirenlere 1/3, ikisini geçirenlere 2/3 oranında ve geceyi de geçirenlere tam gündelik verilir.” düzenlemesi mevcuttur.

Aynı kanun 42. maddesinde “Geçici bir görev ile başka bir yere gönderilenlere, görev mahalline varış tarihinden itibaren bu Kanuna göre verilen gündelikler: a. Yurtiçinde bir yıllık dönem zarfında aynı yerde, aynı iş için ve aynı şahsa 180 günden fazla verilemez. İlk 90 gün için tam, takibeden 90 gün için 2/3 oranında ödenir. b. Yurtdışında ilk 180 gün tam ve müteakip günler için 2/3 oranında ödenir.

Geçici görevlendirmelerde meydana gelecek ara vermeler bu müddetleri veya gündelik miktarını artırmaya neden olamaz.” düzenlemesi bulunmaktadır.

Kanunu’nun 49. maddesine göre ise “Asli görevleri gereği memuriyet mahalli dışında ve belirli bir görev bölgesi (Merkez veya il kuruluşuna dahil birimlerde il sınırı, bölge şeklinde çalışan birimlerde bölge sınırı) içinde fiilen gezici olarak görev yapan memur ve hizmetlilere gündelik ve (Aşağıda unvanları sayılanlar hariç) yol masrafı ödenmez.

Bunlardan, ... ve Gümrük Bakanlığınca görev unvanları ile iş ve çalışma özellikleri uygun görülenlere; bu Bakanlıkça vize edilen cetvellere dayanılarak fiilen gezici görev yaptıkları günler için almakta oldukları aylık/kadro derecelerine göre müstahak oldukları yurtiçi gündeliklerinin üçte biri günlük tazminat olarak verilir” hükmünün yer aldığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda davacı, ilk olarak 1989 yılında ...İşletme Müdürlüğü Afşin/...‘ta çalışmaya başlamış olup 1993 yılında Mardin’e nakil olmuştur. Dosya içerisinde davacının 1999 yılında geçici görevlendirme ile ...'de görevlendirildiği hususunda herhangi bir yazılı belge olmasa da ilgili geçici görevlendirme tarafların kabulündedir.

Davacı, davaya konu etmiş olduğu ödenmeyen harcırahlarını yazılı olarak 27.06.2013 tarihinde talep etmiş, davalı kurum ise cevabi yazı ile 13.01.1999 tarihinde görevlendirildiğini ve eski görev yerine dönüş yapmayarak görevine devam ettiğini, harcırah kanununa göre altı aya kadar harcırah ödendiğini, geçici görevin sonlandırılması veya yeni iş yerine naklen tayin konusunda yazılı talebinin bulunmadığı ve 14 yıl aradan sonra harcırah talebinin zamanaşımına uğradığı belirtilerek talebi ret etmiştir.

Davacının 13.01.1999 yılında geçici görevlendirme ile ... ilçesinde görevlendirildikten sonra geçici olarak görevlendirildiği 6 ay için geçici görev harcırahının ödenmiş olduğu davacı ve davalı beyanlarından anlaşılmaktadır. Bu süreden sonra 2013 yılına kadar yaklaşık 14 yıllık bir süre ile yapılan görevlendirmenin geçici olduğundan söz edilemez.

Bu sebeple mahkemece davacının harcırah talebinin reddi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.