Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2018/3874 K.2018/13851

Davacı; davalıya ait işyerinde çalışmasının 31.10.2007 tarihine kadar devam ettiğini, işten çıkarıldıktan sonra davalı ... tarafından bir kısım kıdem tazminatının ödendiğini, yapılan ödemenin avans niteliğinde olduğunu ve kıdem ile ihbar tazminatlarının 31.10.2007 tarihindeki ücreti üzerinden ve tüm çalışma süresi dikkate alınarak hesaplama yapılması gerektiğini, eksik hesaplandığını iddia ederek bakiye kıdem ve ihbar tazminatı alacağını talep etmiştir.

Davalı; kendisine husumet yöneltilemeyeceğini, davacıya kıdem tazminatının ödendiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesinin 16.03.2016 gün ve 2015/6552 esas ve 2016/6383 karar sayılı ilâmı ile davalı tarafından 2006 yılında ödenen kıdem tazminatlarının işleyen faizi ile birlikte mahsup edilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozma ilâmına karşı mahkemece, mahsubu gereken ödemenin 2008 yılında ve fesihten sonra yapıldığı ve bozmada maddi hata bulunduğu gerekçesiyle direnilmiştir.

Direnme kararı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 373. maddesinin 5. fıkrası uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla, mahkemece dayanılan gerekçelerin dosya kapsamına uygun düştüğü, bu sebeple direnmenin doğru olduğu anlaşıldığından, (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesinin 16.03.2016 gün ve 2015/6552 esas ve 2016/6383 karar sayılı bozma ilamı ortadan kaldırılarak, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI