Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2018/5119 K.2018/11149

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, müvekkili işçinin fazla çalışma ücreti alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyma kararı verilerek devam edilen yargılama neticesinde, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, fazla çalışma süresinin belirlenmesi noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, Mahkemece, davacının haftanın üç günü 8:00-16:00, haftanın iki günü 8:00-20:00, haftanın bir günü ise 8:00-19:30 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek, ara dinlenme sürelerinin de düşümüyle haftalık yedi saat üzerinden hesaplanan fazla çalışma ücreti alacağı hüküm altına alınmıştır. Ne var ki, davacı tanıklarının, uzayan mesainin saat 19:00’a, 19:30’a veya 20:00’ye kadar sürdüğü şeklinde beyanlarının bulunduğu anlaşılmakta olup, bu halde uzayan mesai saati yönünden, saat 19:00’un esas alınarak sonuca gidilmesi dosya içeriğine uygun düşecektir.

Anılan sebeple, davacının haftanın üç günü 8:00-16:00, haftanın üç günü ise 08:00-19:00 saatleri arasında çalıştığı esas alınarak, ara dinlenme sürelerinin de düşümüyle belirlenecek haftalık fazla çalışma saati üzerinden, fazla çalışma ücreti hesaplanmalı; hesaplanacak tutardan şimdiki gibi indirim de uygulanarak hüküm tesis edilmelidir. Haftalık yedi saat üzerinden fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanması hatalı olmuştur.

3-Dava dilekçesinde, fazla çalışma ücreti alacağına mevduat faizi işletilmesi talep edilmiş; ıslah dilekçesinde ise kanuni faiz işletilmesi talebinde bulunulmuştur. Mahkemece, faizin türü noktasında, ıslah dilekçesindeki taleple bağlı kalınmaması hatalı olmuştur. Anılan sebeple, dava dilekçesinde talep edilen miktar bakımından şimdiki gibi mevduata uygulanan en yüksek faiz oranı işletilmeli; ıslah dilekçesiyle artırılan kısım yönünden ise mevduata uygulanan en yüksek faiz oranını geçmemek kaydıyla kanuni faiz işletilmesine karar verilmelidir.

Yukarıda yazılı sebeplerden kararın bozulması gerekmiştir.