Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2019/30 K.2019/1385

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının ... Köy Hizmetleri İl Müdürlüğü bünyesinde vasıflı işçi pozisyonunda çalışması devam ederken 5286 sayılı Yasa gereği ... Köy Hizmetleri Müdürlüğünün davalı ... Müdürlüğüne devredilmesi üzerine gönüllü olmaksızın 15.09.2005 tarihinden 17.07.2012 tarihine kadar asıl pozisyonu dışında başka bir pozisyonda çalıştığını, Toplu İş Sözleşmesine göre, tayin edildikleri pozisyon dışında başka bir pozisyonda çalıştırılan işçi lehine seyyar görev tazminatının ödenmesi gerektiğini beyanla, söz konusu dönem için seyyar görev tazminatı ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, seyyar görev tazminatının 6245 sayılı Harcırah Kanunu'nda düzenlendiğini, seyyar görev tazminatına hak kazanabilmek için fiilen memuriyet mahalli dışında çalışılması gerektiğini ve belediye sınırları dışına çıkmayan bir kişiye seyyar görev tazminatı ödenemeyeceğini, toplu iş sözleşmesinde bazı hakların kaldırılmasının ve değiştirilmesinin mümkün olduğunu, Toplu İş Sözleşmesinin 26. maddesinden farklı pozisyonda çalışan işçilerin araziye çıksın-çıkmasın belediye sınırları içinde çalışsalar dahi seyyar görev tazminatına hak kazanırlar anlamı çıkarılamayacağını, vize edilen işçi sayısından fazla işçinin seyyar görevli olarak çalıştırılması ve seyyar görev tazminatı ödenebilmesinin ise mümkün olmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında davacının seyyar görev tazminatı alacağına hak kazanmasının mümkün olup olmadığı noktasında ihtilaf bulunmaktadır.

6245 sayılı Harcırah Kanunu'nun seyyar olarak vazife gören memur ve hizmetliler başlığı altındaki 49. maddesinde “asli görevleri gereği memuriyet mahalli dışında ve belirli bir görev bölgesi (merkez veya il kuruluşuna dahil birimlerde il sınırı, bölge şeklinde çalışan birimlerde bölge sınırı) içinde fiilen gezici olarak görev yapan memur ve hizmetlilere gündelik ve (aşağıda unvanları sayılanlar hariç) yol masrafı ödenmez.

Bunlardan, Maliye ve Gümrük Bakanlığınca görev unvanları ile iş ve çalışma özellikleri uygun görülenlere; bu Bakanlıkça vize edilen cetvellere dayanılarak fiilen gezici görev yaptıkları günler için almakta oldukları aylık/kadro derecelerine göre müstehak oldukları yurtiçi gündeliklerinin üçte biri günlük tazminat olarak verilir.

Takip memuru, gezici sağlık memuru, ebe, orman muhafaza memuru, koruyucu, koruma memuru, posta dağıtıcısı, hat bakıcısı, tahsildar, gezici başöğretmen ve görev niteliklerinin bunlara benzerliği Maliye Bakanlığınca onaylanacak diğer memur ve hizmetlilerin yol masrafları mutat taşıt araçlarına fiilen ödedikleri miktarlar üzerinden karşılanır" hükmü düzenlenmiştir.

Toplu İş Sözleşmesinin 26/e. ve 50. maddelerinde seyyar görev tazminatı konusunda Harcırah Kanunu hükümleri uygulanacağı düzenlemesi de dikkate alınarak, Harcırah Kanunu'nun "Seyyar Olarak Vazife Gören Memur ve Hizmetliler" başlığını taşıyan 49. madde koşullarının gerçekleşmesi halinde davacı seyyar görev tazminatına hak kazanabilecektir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı düz işçi vasfıyla il özel idaresinde çalışmıştır. Nitekim il Özel İdaresine de kapatılan Köy Hizmetleri İl Müdürlüğün’den devredilmiştir. İl Özel İdaresindeki kadro fazlalığı dolayısıyla ihtiyaç sebebiyle aynı mülki hudutlar içerisinde Milli Eğitim Bakanlığına bağlı okullarda görevlendirilmesi TİS’in 26.maddesinde belirtilen pozisyon değişikliği olarak nitelendirilemez. TİS 26.maddesinin bu şekilde yorumu hatalıdır. 6245 sayılı yasada düzenlenen seyyar görev tazminatı ödenmesini gerektiren bir işte de görevlendirilmemiştir. Davanın bu gerekçeler ile reddi gerekir iken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.