Yargıtay 22. Hukuk Dairesi E.2019/8294 K.2019/22128

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait yurtiçi ve yurtdışı şantiyelerinde aralıklarla borucu postabaşı olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ve haklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile izin alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı def'ini ileri sürmüş, ayrıca husumet itirazında bulunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraflarca temyizi üzerine Dairemizce, davacının aralıklı olan ve farklı şekillerde sona eren çalışmalarının tasfiye edilmiş mi kabul edileceği yoksa son dönem hizmet süresine eklenmesi mi gerektiği yönünde sunulan belgeler de dikkate inceleme ve değerlendirme yapılması gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece, bilirkişiden ek rapor aldırılmış ve aldırılan rapor doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraflarca temyizi üzerine Dairemizce sair temyiz itirazlarının reddine karar verilerek; davacının 20.03.1993-07.05.1994 tarihleri arasındaki çalışmasının da son hizmete eklenip eklenmeyeceği belirlendikten sonra; eklenmesi gerektiğinin tespiti halinde, son ücret üzerinden hesaplanan alacaklardan bu dönem için yapılan ödemenin faiziyle birlikte mahsup edilmesi,

bu dönemin tazminata esas son döneme eklenmemesi gerektiğinin tespiti halinde ise, davacının 22.08.2007 - 06.01.2008 tarihleri arasındaki son dönem çalışmasına 17.10.1980 - 01.07.1982, 01.07.1982 - 30.04.1983, 12.05.1983 - 01.06.1984, 15.11.1986 - 01.04.1987, 07.07.1996 - 30.04.1997, 29.06.1998 - 25.04.1999 ve 01.05.2005 - 19.07.2007 tarihleri arasındaki çalışma sürelerinin eklenmesi ve dava konusu alacakların buna göre son ücret üzerinden hesaplanıp hüküm altına alınması gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece, bilirkişiden ek rapor aldırılmış ve aldırılan rapor doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1. Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 10.02.1988 tarih 197/2-520 esas, 1988/89 karar sayılı kararında, Yargıtay’ca temyiz incelemesinin yapıldığı sırada dosyada bulunan bir belgenin gözden kaçırılması, maddi hata nedeni olarak açıklanmıştır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun kökleşmiş içtihatları maddi hataya dayanan bozma ya da onama ilamının usuli kazanılmış hak oluşturmayacağı yönündedir (Yargıtay HGK17.012007gün 2007/9-13 esas 2007/17 karar ve Yargıtay HGK 25.06.2008 gün 2008/11-448 esas, 2008/454 karar).

Ayrıca belirtmek gerekir ki, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 04.02.1959 gün ve 1957 /13 esas, 1959 karar ve 09.05.1960 gün 1960/21 esas, 1960/9 karar sayılı kararlarında açıklandığı üzere Yargıtay'ca maddi hata sonucunda verilen bir karara Mahkemece uyulsa dahi usuli kazanılmış hak oluşmaz.

Somut olayda; her ne kadar Dairemizce davacının davalıya ait işyerlerindeki son iki dönem çalışmasının 01.05.2005-19.07.2007 ve 22.08.2007-06.01.2008 tarihleri arasında olduğu belirtilmişse de bu kabulün maddi hataya dayandığı anlaşılmaktadır. Davalı tarafça davacının son çalışmasının 01.05.2005-12.02.2006 tarihleri arasında olduğu, bu durumun ... kayıtları ile sabit olduğu savunulmuştur.

Dosyada, davacının 12.02.2006 tarihinden sonra da davalı işverene ait işyerlerinde çalıştığına dair belge ve kayıt bulunmamaktadır. Dosya içerisindeki Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarına göre de davacının 13.06.2006 ve 23.03.2007 tarihlerinde farklı işyerlerinden giriş kaydı bildirildiği anlaşılmaktadır.

Belirtilen sebeple; davacının 12.02.2006 tarihinden sonra da davalı işverene ait işyerlerinde çalışması bulunup bulunmadığı araştırılıp hizmet süresi belirlenerek dava konusu alacaklar hakkında bir karar verilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

3. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 54. maddesinde, yıllık ücretli izine hak kazanmak için gerekli sürenin hesabında işçilerin, aynı işverenin bir veya çeşitli işyerlerinde çalıştıkları sürelerin birleştirilerek göz önüne alınacağı hükme bağlanmıştır. Bu durumda işçinin daha önce aynı işverenin bir ya da değişik işyerlerinde geçen hizmetlerinin yıllık izne hak kazanma ve izin süreleri hesabı yönlerinden dikkate alınması gerekir.

İşçinin aralıklı olarak aynı işverene ait işyerinde çalışması halinde önceki dönemin kıdem tazminatı ödenerek feshedilmiş olması, izin yönünden sürelerin birleştirilmesine engel oluşturmaz. Yine, önceki çalışılan sürede bir yılı doldurmadığı için izne hak kazanılmayan arta kalan süreler de, işçinin aynı işverene ait işyeri ya da işyerlerindeki sonraki çalışmalarına eklenerek yıllık izin hakkı belirlenir.

Yıllık izin, özde bir dinlenme hakkı olup, aralıklı çalışmalarda önceki dönem zamanaşımına uğramaz.

Somut olayda, bozmadan sonra aldırılan ve hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının 01.05.2005 tarihinden önceki çalışmalarından kaynaklı izin alacağının zamanaşımına uğradığı kabul edilerek sonuca gidilmesi isabetli olmamıştır. Önceki dönem çalışmaları yönünden izin alacağının yukarıdaki esaslara göre yeniden değerlendirilmesi ve oluşacak sonuca göre hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.