KÜNYE
22. Hukuk Dairesi 2019/8927 E., 2020/1007 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Ocak 2020
- Mahkemesi
- İş Mahkemesi
- Dava türü
- ALACAK
Karar Metni
305 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:
YARGITAY KARARI
Davacı İsteminin Özeti:Davacı vekili, davacının, davalıya ait işyerinde şoför olarak çalıştığını belirterek, müvekkilinin fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacağı isteklerinin tahsiline karar verilmesini istemiştir.Davalınım Cevabının Özeti:Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.Mahkeme Kararının Özeti:Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.Temyiz:Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Gerekçe:
1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
2-Davalı Kurumun Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu dikkate alınmaksızın Mahkemece bu davalının harçtan sorumlu tutulması da hatalı olup bozma sebebidir.
Ne var ki bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.SONUÇ: Temyiz olunan kararın;
Hüküm fıkrasında “Alınması gereken 1.632,77 TL karar ve ilam harcından daha önce davalı tarafından yatırılan 3.091,11 TL harcın mahsubuyla fazla alınan 1.458,34 TL harcın karar kesinleştiğinde ve istek halinde davalıya iadesine,” cümlesinin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine “ Tarım Orman Su İşleri Bakanlığı ... ...
Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, E. 2019/8927, K. 2020/1007, 22 Ocak 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama