Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/10975 K.2016/11106

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, masa ve sandalye üretimi yapan katılanın iş yerine gelerek kendisini işyeri sahibi olarak tanıtıp katılan ile masa ve sandalye alma konusunda anlaştığı ve ödemeyi nakit olarak yapacağını belirttiği, aldığı eşyaların bir kısmını kamyonete yükleyerek gönderdiği, daha sonra telefonla görüşüyormuş gibi yaparak katılanın işyerinden kaçarak uzaklaştığı ve aldığı eşyaların parasını ödemediği, sanığın bu şekilde hileli eylemlerle haksız menfaat temin ettiği, katılan beyanı, teşhis tutanağı ve tüm dosya kapsamından anlaşıldığından, mahkemenin suç vasfına ve sübuta yönelik kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253.maddesinin (b) bendine eklenen 6. alt bendi ile TCK'nın 157. maddesinde düzenlenen basit dolandırıcılık suçunun uzlaştırma kapsamına alınmış olması ve bu düzenlemenin sanık lehine olması karşısında; söz konusu kanun değişikliğine göre, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Kabule göre de; TCK'nın 53/1 maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda uygulanması zorunluluğu,