Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/11171 K.2016/10919

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanığın eşi ile görüşeceğini söyleyerek katılandan cep telefonunu istediği, telefonu alıp görüşme yapmak üzere katılanın yanından ayrılıp tekrar dönmediği, bu suretle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda;

Sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanığın, katılandan bir telefon görüşmesi yapıp iade etmek üzere aldığı cep telefonunu geri vermeyerek uzaklaşması şeklinde sübut bulan eylemi, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 12/06/2012 tarih ve 2011/15-440 esas, 2012/229 sayılı kararında da belirtildiği üzere, zilyetliğin devredilmemiş olması nedeniyle TCK'nın 141/1. maddesinde öngörülen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında hataya düşülerek güveni kötüye kullanma suçundan hüküm kurulması,

2-02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinin (b) bendine eklenen 5. alt bendi ile TCK'nın 141. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun uzlaştırma kapsamına alınmış olması ve bu düzenlemenin sanık lehine olması karşısında; söz konusu kanun değişikliğine göre, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-Kabule göre de;

a-Sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi uygulanırken, tekerrüre esas en ağır hükümlülüğün dikkate alınması gerektiği gözetilmeden, iki adet ilamın tekerrüre esas alınması,

b-TCK’nın 53. maddesinin 3.fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “velayet hakkından; vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan" yoksunluğun sanığın sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,