Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/11222 K.2016/11125

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan ...'nin, kiracısı olan sanık ...'e kendisine ucuz et getirmesi için 40.000 TL para verdiği ancak sanığın katılanın dairesini boşaltarak ortadan kaybolduğu, bu şekilde dolandırıcılık suçunu işlediği iddia olunan olayda;

Sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığın hileli hareketleri sonucu katılanın sanığa parayı teslim ettiğine dair dosyada bir delil bulunmadığı anlaşıldığından, katılanın et alması için aralarında hizmet sözleşmesi bulunmayan sanığa verdiği paranın, sanık tarafından alınarak kendi yararına kullanılması şeklindeki eylemin güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin, mahkeme tarafından suç vasfında yanılgıya düşülerek sanık hakkında dolandırıcılık suçundan ceza tayin edilmesi,

2-Kabule göre de;

02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinin 3. fıkrasında yer alan “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin metinden çıkartılmış olması ve sanığın üzerine atılı basit güveni kötüye kullanma suçunun uzlaştırmaya tabi olması karşısında söz konusu kanun değişikliğine göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,