Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/11492 K.2016/11169

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın katılanın cep telefonuna tanışmak istediği yönünde ısrarla mesajlar göndermesi üzerine tanıştıkları ve arkadaşlık etmeye başladıkları, sanığın kendisini ... ismiyle tanıttığı, katılanla evlenmek istediği hususunda katılanı ikna ettiği, 2012 Eylül ayı içinde katılandan borç para istediği; sanık ile evleneceğini düşünen katılanın ise önce 18.000, daha sonra da 1.500 TL parayı sanığa verdiği, bunun ardından sanığın yaşamış olduğu evi boşaltıp telefonunu kapatarak katılanın kendisine ulaşmasını engellediği, bu suretle dolandırıcılık suçunu işlediği tüm dosya kapsamından anlaşıldığından mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinin (b) bendine eklenen 6. alt bendi ile TCK'nın 157. maddesinde düzenlenen basit dolandırıcılık suçunun uzlaştırma kapsamına alınmış olması ve bu düzenlemenin sanık lehine olması karşısında; söz konusu kanun değişikliğine göre, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Kabule göre de; sanık hakkında cezaya hükmolunurken uygulanan TCK'nın 157/1 maddesinde hapis ve adli para cezası birlikte öngörülmesine rağmen sanık hakkında sadece hapis cezasına hükmolunması,