Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/1198 K.2015/2111

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık ... hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığın yokluğunda verilen mahkumiyet hükmünün, bilinen en son adresine 18.03.2011 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, sanığın yasal süresi geçtikten sonra 24.06.2011 tarihinde temyiz inceleme başvurusunda bulunduğu anlaşıldığından sanığın temyiz inceleme başvurusunun, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Sanık ... hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde:

Katılanın eskiden bağ-kurlu olup primlerini yatırmaması sebebi ile emekli olamadığı, bu olayı anlatmış olduğu komşusunun vasıtası ile sanık ile tanıştığı, sanığın katılana emeklilik işlemlerini halledebileceğini söyleyerek 800,00 TL olmak üzere katılanın parasını aldığı ve bir daha katılan ile irtibata geçmediği sabit olmakla dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinden 100 gün olarak tayin edilmesi,