Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/1202 K.2015/2216

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, şikayetçinin pompacı olarak çalıştığı petrol istasyonundan 60,00-TL lik yakıt aldığı, ödeme yapacağı sırada kredi kartını yanına almayı unuttuğunu söyleyerek ve şikayetçinin isteği üzerine güvence olarak araç ruhsatını bırakarak istasyondan ayrıldığı, ancak bir daha geri dönmediği,şikayetçiye vermiş olduğu trafik ve tescil belgesinin renkli fotokopi ile çoğaltılmış suret, aracın ise kiralama şirketine ait olduğunun ortaya çıktığı, sanığın bu surette şikayetçiyi yanıltarak haksız menfaat sağladığının anlaşılması karşısında dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 50 gün olarak tayin edilmesi,