Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/1358 K.2015/2606

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'un suç tarihinden bir buçuk ay önce komşusu olan katılana evinde büyü olduğunu ve tanıdığı şıhları vasıtasıyla çocuklarının eşleri ile tekrar barıştırabileceğini söylerek 4.000 TL'sini aldığı, bir müddet sonra sanığın katılandan 45.000 TL istediği, bu parayı okuttuğu takdirde kendisine fazlası ile paranın geri döneceğini söylemesi üzerine, katılanın tedarik ettiği toplam 51.000 TL'yi sanığa verdiği ve katılan suç tarihinde sanık ile şıha gitmek üzere hazırlanırken sanığın evini taşıyarak ortadan kaybolduğu anlaşıldığından nitelikli dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın, farklı tarihlerde birden fazla kez mağdurdan para aldığının sabit olduğu dikkate alınarak; sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi kapsamında, aynı suç işleme kararıyla kanunun aynı hükmünü birden fazla ihlal etmek suretiyle ve değişik zamanlarda birden fazla kez menfaat temin etmiş olduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında ceza verilirken zincirleme suç hükümlerinin uygulanmayarak eksik ceza tayin edilmesi aleyhte temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 Esas, 2007/152 Karar sayılı ilamında da belirtildiği gibi Kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 1.200 gün olarak tayin edilmesi,