Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/14197 K.2015/6655

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde, sanık S.. K..'ın, katılanların bahçelerine hayvanlarını otlatmak amaçlı soktuğu, hayvanların, katılan D.. M..'nın 300 adet, katılan E.. D..'nın 170 adet, katılan İ.. K..'nın 30 adet, katılan A.. K..'nın 30 adet ağacının yapraklarını ve filizlerini yedikleri, ayrıca ağaçların dallarını kırdıkları anlaşıldığından, sanık hakkında dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme suçundan, her bir katılana yönelik eyleminden ötürü dört defa mahkumiyet kararı verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak ;

TCK’nın 53. maddesinin 3.fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “velayet hakkından; vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan" yoksunluğun sanığın sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında yer alan TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılıp yerine, “TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlık yetkilerinin koşullu salıverilme tarihine,