Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/14528 K.2016/232

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdur ...'in kendisini tehdit ettiği iddiası ile sanık hakkında şikayetçi olması üzerine, olay yerine gelen görevli polis memurları ..., ... ve ...'nün alkollü olan sanıktan kimliğini ibraz etmesini istedikleri, sanığın kimliğinin yanında olmadığını söylemesi üzerine bu kez sanıktan karakola gitmek üzere ekip otosuna binmesini istedikleri, ancak sanığın görevli polis memurlarına direnerek, görevli polis memurlarına hitaben sinkaflı küfürler ederek hakarette bulunduğu ve öldürmek ile tehdit ettiği, mağdur ...'ı basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde ayağından yaraladığı,

ayrıca ekip otosuna bindirilmek istendiği esnada da ayağı ile ekip otosunun kapısına ve kaportasına vurmak suretiyle zarar verdiği, sanığın bu surette kamu malına zarar verme, hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarını işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda,

A) Sanık hakkında hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz başvurusunun incelenmesinde,

Sanığın, ifadesi alınmak üzere karakola davet edildiği esnada, görevli polis memurlarına hitaben sinkaflı küfürler ettiği ve öldürmekle tehdit ettiği, mağdur beyanları, tespit tutanağı ve tüm dosya kapsamında anlaşıldığından, kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarının oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmekle beraber, maddenin (b) fıkrasında yer alan "ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" şeklindeki ibarenin Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmesi nedeniyle bu husus,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK'nın 53/1. maddesinin (b) bendinin uygulanmasına ilişkin hüküm fıkrasında yer alan "ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" ibaresinin tamamen çıkartılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B) Sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz başvurusunun incelenmesinde,

Olay yeri tespit tutanağı, sanığın samimi ikrarı, mağdur beyanları ve tüm dosya kapsamında sanığın ekip otosuna ayağı ile vurarak zarar vermek suretiyle kamu malına zarar verme suçunu işlediği anlaşıldığından, mahkumiyete yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1) 28/06/2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle 5237 sayılı TCK'nın 152/1 maddesinde yapılan değişikliğe göre, öngörülecek ceza miktarının üst sınırının altı yıldan dört yıla indirilmesi ve sanık hakkında hüküm kurulurken

alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tertip edilmesi karşısında söz konusu kanun değişikliğine göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2) TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının uygulanması bakımından, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararının uygulanması zorunluluğu,