Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/1595 K.2015/2477

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın katılan şirkette yaklaşık 22 yıl boyunca, anahtar teslimi satılan araçların trafik kayıt işlemlerini yaptırmak, bu araçlara ait vergi ve harçlarını yatırmak ile görevli olduğu, katılan şirket tarafından sanığa 2006-2009 yılları arasında bu işlemleri yapması amacı ile farklı tarihlerde para verilmesine rağmen, sanığın bir kısım araçlara ilişkin vergi ve harçlarını yatırmadığı, bu şekilde sanığın hizmet ilişkisinin gereği olarak kendisilerine teslim edilmiş olan para üzerinde zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunarak hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak ;

1) Sanığın 13.05.2010 tarihli oturumda “....borcun bir kısmını ödedim....” şeklindeki savunması karşısında, ödemenin varlığının katılan nezdinde araştırılarak, sanığın iddia ettiği kısmi ödemenin tespiti halinde, sanık hakkında kısmi ödeme nedeniyle TCK'nın 168/4. maddesinin uygulanması koşullarının karar yerinde tartışılmadan yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2) Kabule göre de; sanık hakkında TCK 155/2 ve 43. maddeleri gereğince tayin olunan 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezasının anılan yasanın 62/1 maddesi uyarınca 1/6 oranında indirilmesi ile 1 yıl 6 ay 22 gün hapis cezası olarak karar verilmesi gerektiği halde, 1 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası olarak hükmolunması suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,

3) Sanık hakkında hükmedilen gün para cezasının, adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulanan kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle, CMK’nın 232/6.maddesine aykırılık oluşturulması,

4) Hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53/3. maddesine göre hak yoksunluğuna karar verilmemesi,