Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/1599 K.2015/458

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz dilekçesinin içeriğine göre, temyiz isteminin sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen beraat kararına yönelik olduğu belirlenip, bu hükümle sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesinde;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.

Dolandırıcılık suçunun dinî inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle işlenmesi, bu suçun temel şekline göre daha ağır ceza ile cezalandırılmayı gerektiren bir durum olarak TCK'nın 158/1-a maddesinde düzenlenmiştir. Madde gerekçesine göre, burada dikkat edilmesi gereken husus, dinin bir aldatma aracı olarak kullanılmasıdır.

Bu nitelikli unsurun gerçekleşebilmesi ve suçun oluşabilmesi için, dini inanç ve duygular aldatma aracı olarak kötüye kullanılmalı, bu suretle gerçekleştirilen hile ile haksız bir yarar da sağlanmış olmalıdır.

Bu açıklamalar çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde;

Olay tarihinde müştekinin ikamet ettiği eve gelen sanığın müştekiye “siz hac’dan gelmişsiniz. Beni diyanetten gönderdiler. Sizin hac kafilesi başkanı beni görevlendirdi. Onun selamı var.” dediği, bu şekilde müştekide güven oluşturduktan sonra müştekiye “Kuran kurslarına para topluyorum. kafile başkanı hoca boş gelme dedi. Diyanet'ten size 1.400,00 TL değerinde Kur'an-ı Kerim seti gönderecekler, buna karşılık herhangi bir ödeme yapmayacaksınız.

Ancak bu sete karşılık kuran kursuna 400,00 TL para yardım etmeniz gerekiyor” dediği, sanığın sözlerine inanan müştekinin üzerinde sanığın istediği kadar para olmaması nedeniyle istenen miktarı ödeyemediği, sanığın müştekiyi kendisine verilmek üzere çevreden para bulmaya yönlendirdiği, ancak müştekinin para bulamaması üzerine sanığın olay mahallinden ayrıldığı, bu şekilde sanığın nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

müştekinin soruşturma ve kovuşturma aşamalarında alınan ifadelerinde sanığa verilmek üzere para aradığı sırada sanığın “hacım madem paran yok, o zaman bana müsaade” diyerek yanından ayrıldığını beyan etmesi karşısında; somut olayda sanığın elverişli hareketlerle doğrudan doğruya icrasına başladığı suçun icra hareketlerinden kendi iradesi ile gönüllü olarak vazgeçtiği anlaşılmakla; ilk derece mahkemesinin sanığın müsnet suçtan beraatine yönelik kabulünde bu itibarla herhangi bir isabetsizlik görülmemiştir.