Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/16017 K.2016/666

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ile eşi şikayetçi Sema Karapınar arasındaki anlaşmazlık nedeniyle şikayetçinin annesi olan şikayetçi ...'in yanında kalmaya başladığı, sanığın olay tarihinde şikayetçi ...'e ait işyerine geldiği, katılanlara ve şikayetçi Meşgule'ye sinkaflı sözlerle hakaret edip onları ölümle tehdit ettiği, şikayetçi Meşgule'ye ait işyerinin tezgah camını kırdığı iddia olunan olayda;

1-Hakaret suçu yönünden yapılan incelemede;

Katılanların aşamalardaki beyanları, tanık anlatımı ve diğer deliller nazara alındığında sanığın üzerine atılı hakaret suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine; ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce de benimsenen 07.06.2011 tarih, 2011/9-88 esas, 2011/116 karar sayılı kararına göre, sanığın tekerrüre esas daha ağır mahkumiyeti bulunmasına karşın daha az cezayı içeren hükümlülüğünün tekerrüre esas alınması,

2-Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 2015/85 sayılı iptal kararı uyarınca sanığın hapis cezasına mahkûmiyetinin kanuni sonucu olarak seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasî hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş,sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hüküm fıkrasından TCK'nın 53 ile ilgili bölümün çıkartılarak yerine "sanık hakkında TCK'nın 53/1-2-3. fıkraların uygulanmasına" fıkrası eklenmek suretiyle ve hüküm fıkrasından TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılarak yerine "sanığın Denizli 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 27/11/2007 tarih ve 2007/42 esas 2007/777 karar sayılı hükmü ile mükerrir olduğu anlaşıldığından TCK'nın 58. maddesi uyarınca cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca aleyhe değiştirmeme ilkesi gözetilerek 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın sanık hakkında tekerrüre esas alınan Denizli 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 2007/1117 esas 2009/539 karar sayılı ilamına konu olan 5 ay hapis cezası esas alınarak belirlenmesine" cümlesinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-Mala zarar verme ve tehdit suçları yönünden yapılan incelemede;

Sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak;

1-Sanığın suç tarihinde resmi nikahlı eşi olan Sema Karapınar'ın annesi olan şikayetçi ...'e yönelik mala zarar verme suçunu işlemiş olması karşısında hakkında TCK'nın 167/1-b maddesi uyarınca bu suçtan cezaya hükmolunamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Tehdit suçu yönünden; tanık anlatımı ile doğrulanmayan katılanların beyanları dışında, savunmanın aksine sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce de benimsenen 07.06.2011 tarih, 2011/9-88 esas, 2011/116 karar sayılı kararına göre, sanığın tekerrüre esas daha ağır mahkumiyeti bulunmasına karşın daha az cezayı içeren hükümlülüğünün tekerrüre esas alınması,

2-Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 2015/85 sayılı iptal kararı nazara alınarak TCK'nın 53 ile ilgili uygulamanın yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,