Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/1705 K.2015/2371

Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılan vekilinin temyiz dilekçeleri içeriği karşısında temyizin kapsamının sanıklar ... ve ... hakkında verilen hükme yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede,

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “06/06/2006” yerine “15/05/2006” olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak değerlendirilmiştir.

Katılanın ev satın almak amacıyla emlak komisyonculuğu yapan sanıkların birlikte işlettikleri “... ” unvanlı işyerine gittiği, kendisine gösterilen daireyi beğenmesi üzerine sanık... ile sözleşme imzalandığı ve sözleşmeye göre 1.000 TL kapora verdiği, sanıkların katılan adına bankaya kredi başvurusunda bulundukları ve bu arada katılandan parça parça olmak üzere toplam 26.500 TL parayı satış sırasında mahsup etmek üzere aldıkları, daha sonra katılana gelir yetersizliği nedeniyle bankadan kredi çıkmadığını söyledikleri, ancak daire satışını yapmadıkları gibi aldıkları parayı da iade etmedikleri iddia olunan somut olayda,

Oluşa, sanıkların savunmalarına, katılanın beyanına ve tüm dosya kapsamına göre; sanıkların, katılan ile yaptıkları anlaşma gereği devir işlemi yapıldığında mahsup edilmek üzere satılan daire karşılığında bir miktar para alarak uhdelerinde bulundurmalarına ilişkin eylemlerinin mahkeme tarafından sabit kabul edilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK.nın 155/2. madde ve fıkrasında düzenlenen hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenmesi gerekmekte olup, somut olayda;

katılanın görüp beğendiği daireyi satın almak amacıyla daha sonra mahsup edilmek üzere katılandan bir miktar para alan ve daire satışını yapmayıp parayı da iade etmeyen sanıkların eyleminin, 5237 sayılı TCK.nın 155/2. maddesinde öngörülen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacağı gözetilmeden, sanıkların mahkumiyetleri yerine suç vasfında yanılgıya düşerek eylemin basit güveni kötüye kullanmak suçu olduğunu kabul edip şikayet süresinin geçmiş olduğundan bahisle yazılı şekilde düşme kararı verilmesi,