Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/1897 K.2015/672

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.

Bu açıklamalar çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde;

Sivil polis memuru olan katılanın satın almak için ev aradığı, sanığın da katılanın çalıştığı polis merkezinde iş yaptığı, sanığın katılana kendisini müteahhit olarak tanıtıp, ev alma konusunda yardımcı olabileceğini belirtip herhangi bir ilgisinin olmamasına rağmen 3. şahıslara ait olan bir inşaata götürüp, inşaatın kendisine ait olduğunu ve ortağı ile birlikte çalıştığını söyleyerek, oradaki işçilerle ve ortağı olduğunu belirttiği kişi ile konuşmak suretiyle katılanın güvenini kazandıktan sonra 65.000,00 TL'ye bir daire alım satımı konusunda anlaştıkları, sanığın, katılandan ilk başta 10.000,00 TL, daha sonraki bir tarihte de yeni bir hileli davranış göstermeksizin 10.000,00 TL daha alarak ortadan kaybolması şeklinde gelişen olayda,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Koşulları oluşmadığı halde sanık hakkında TCK m.43/1. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,