Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/1920 K.2015/665

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.

Bu açıklamalar çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde ;

Mağdur ...'in askerlik görevini yapmak üzere ... iline geldiği sırada sanık ile tanıştığı, mağdurun yeni askere geldiğini öğrenen sanığın kendisini ... Piyade Alay'ın da çavuş olarak tanıtıp, mağdurun güvenini kazandıktan sonra, askerde kullanmak üzere elbise lazım olacağını söyleyerek mağazaya götürdüğü, ardından mağdurun yanında bulunan 300 TL yi alarak lavaboya gidiyorum bahenesi ile uzaklaşarak bir daha gelmemesi şeklinde gerçekleşen olayda, mahkemenin dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1)Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 150 gün olarak tayin edilmesi,

2)Sanığa verilen 4 ay hapis ve 50 gün adli para cezalarının adli para cezası seçeneğine çevrilmelerine esas yasa maddesi olarak TCK'nın 50/1-a bendi yerine, ertelemeyi öngören TCK'nın 51. maddesinin gösterilmesi