Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/1925 K.2015/573

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.

Bu açıklamalar çerçevesinde somut olay ödeğerlendirildiğinde; müştekilerden ...'ün yanında çalışmakta olan diğer müşteki ...'nu bankadaki hesabına para yatırması için bankaya gönderdiği, müşteki Semih'in yanına gelen sanığın iş yerinin telefon numarasını istediği, müştekiye patronunu arayacağını bir yerden çek alıp geleceğini söylediği,

kendisinin bankada görevli olduğunu söyleyen sanığın telefonda patronuyla konuşuyormuş gibi izlenim vererek müştekiye üzerinde bulunan parayı kendisinin yatıracağını söylediği bunun üzerine müşteki Semih'in parayı ve hesap cüzdanını şüpheliye bırakarak sanığın tarif ettiği iş yerine gitmek üzere bankadan ayrıldığı,

müşteki Semih tarif edilen yere gittiğinde bu isimde bir işyerinin olmadığını anlayayarak tekrar bankaya geri döndüğünde sanığı bulamadığı sanığın bu şekilde hileli davranışlarla müştekiyi aldatarak kendisine menfaat sağlamak suretiyle üzerine atılı suçu işlediğinin iddia olunduğu olayda dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında temel ceza tayin edilirken hapis cezasının asgari hadden tayin edilmesine karşın, aynı gerekçe ile adli para cezasına esas alınan gün birim sayısının alt haddin üzerinde tayini suretiyle çelişkiye neden olunması,