Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/198 K.2015/55

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; Başkasına ait olup da, muhafaza etmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere zilyetliği kendisine devredilmiş olan mal üzerinde, failin kendisinin veya başkasının yararına olarak zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunması veya bu devir olgusunu inkar etmesi gerekmektedir.

Bu açıklamalar çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde; sanık Yavuz'un, müşteki ile olay tarihinde aynı öğretmenevinde kaldığı, olay günü müştekinin sanıktan cep telefonunu isteyip aldıktan sonra birazdan getireceğini söylediği ancak getirmediği,sanığın bu şekilde güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilen olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 12/06/2012 tarih ve 2011/15-440 esas, 2012/229 sayılı kararında da belirtildiği üzere, müştekinin zilyetliğin devir iradesinin bulunmaması nedeniyle eylemin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1. maddesinde öngörülen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde güveni kötüye kullanma suçundan hüküm kurulması,

2- Kabule göre de; TCK'nın 155/1. maddesinde hapis cezası ile birlikte adli para cezasının da öngörülmesine rağmen sanık hakkında sadece hürriyeti bağlayıcı cezaya hükmedilerek eksik ceza tayini,

.