Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/2024 K.2015/532

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.

Bu açıklamalar çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde; müşteki ...’a ait kırtasiyede işçi olarak çalışmakta olan ...’i, bankada patronuna ait parayı yatırmak üzere beklerken yanına gelip kendisi ile konuşarak işyerine ve patronuna ait bilgileri aldıktan sonra kırtasiyenin muhasebecisi olduğunu söyleyen ve telefonla patron Hakan ile görüşüyormuş gibi yaparak sırasının daha önde olduğunu, parayı kendisinin yatırabileceğini söylemek suretiyle mağdurda itimat oluşturan sanık ...’un, bu suretle mağdurdan paraları alıp, mağduru aslında var olmayan muhasebe ofisine yönlendirerek olay yerinden uzaklaştığı anlaşılan olayda, dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 84 gün olarak tayin edilmesi,