Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/20341 K.2015/7474

Mala zarar verme suçundan sanık ...’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 151/1. maddesi gereğince 2.40,000 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair, Denizli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/06/2011 tarihli ve 2010/579 esas, 2011/336 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 12/08/2015 Gün ve 16462/52922 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18/09/2015 gün ve 2015/293131 sayılı yazısıyla dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteminde;

Dosya kapsamına göre, sanığın atılı suçu işlediğine dair diğer sanık Mustafa Ayan'ın atfı cürüm niteliğindeki beyanı dışında mahkûmiyete yeterli ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeksizin, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Sanığın üzerine atılı mala zarar verme, hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarıyla ilgili olarak Denizli 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 15.06.2011 tarihli kararıyla verilen mahkumiyet kararlarına ilişkin yapılan temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay 2. Ceza Dairesi'nin 20.06.2013 tarihli ve 2013/14544 Esas, 2013/16686 Karar sayılı kararıyla mala zarar verme suçunun temyizi mümkün olmadığından reddine; hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarıyla ilgili olarak ise delil yetersizliği nedeniyle sanık hakkındaki mahkumiyet kararının bozulmasına karar verildiği anlaşılmakla, sanığın üzerine atılı mala zarar verme suçunu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli delil bulunmaması nedeniyle,