Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/2333 K.2015/3317

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa ait arabayı satın almak konusunda telefonda konuşup anlaşan katılanın bu doğrultuda arabanın devrini almadan paranın bir kısmını döviz olarak verdiği,sanığın bozdurmaya gideceğini söyleyerek katılanı evde bırakıp yanından ayrıldığı ve tekrar dönmediği,bunun üzerine yapılan telefon görüşmesinde ise sanığa ''bu işin raconu bu,ben parayı yedim, çek evine git'' dediği bu suretle haksız menfaat temin ettiği iddia edilen olayda;

Tüm dosya kapsamı ve tanık beyanlarına göre; söz konusu eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiği anlaşıldığından nitelikli dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 240 gün olarak tayin edilmesi,