Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/2694 K.2015/4437

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın şikayetçiler ... ve ...'ın ortak işlettikleri işyerine giderek kendisini ... olarak tanıtıp Almanya'dan araçla geldiğini, Aydın otobanında kaza yaptığını, kaza sırasında eşyalarının ve parasının çalındığını, aracı tamir ettirmek için getireceğini, bu nedenle paraya ihtiyacı olduğunu söyleyerek ve bu sırada telefonla Almanca konuşmalar yaparak aldattığı şikayetçilerden 70 TL aldığı, sanığın aynı şekilde şikayetçiler ..., ... ve ...'dan da para istediği, şikayetçi ...'ın işyerinde olduğu sırada kolluk kuvvetlerince yakalandığı, şikayetçiler ... ve ...'nun ise para vermeyi reddettikleri anlaşıldığından dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 90 gün olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının “A” bölümündeki adli para cezasına ilişkin sırasıyla "90 GÜN", "75 GÜN" ve "1500 TL" ibarelerinin çıkartılarak yerine, sırasıyla "5 GÜN", "4 GÜN" ve "80 TL" ibarelerinin eklenmesi,