Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/2866 K.2015/4519

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu'nun 29.12.2011 gün ve 2011/Bşk-42-42 Esas-Karar sayılı kararında belirlendiği gibi 2797 Sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesinin 3.fıkrasının (a) bendinde; “daireler arasında işbölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir,”(b) bendinde de; “çeşitli suçlara ait davalarda, suçların en ağırını incelemeye yetkili olan daire görevlidir” hükmüne yer verilmiştir. İncelenen dosya içeriğine göre;

Avukat olan sanığın, müvekkili olan katılandan teminat parası adı altında aldığı parayı dosyaya yatırmayarak uhdesine geçirmek şeklinde gerçekleştiğinin anlaşılması ve Yargıtay 5.Ceza Dairesi'nin 20.06.2013 tarihli 2012/11197 E. 2013/6909 K.ve 02/05/2014 tarih 2013/170 E 2014/4862 K sayılı ilamında da belirtildiği üzere sanığın eylemi TCK'nın 247.maddesine temas etmiş olduğu anlaşıldığından,

01.01.2009 tarihinden sonra avukatların müvekkillerine vermesi gereken paraları müvekkillerine ödememek şeklinde gerçekleşen eyleminin güveni kötüye kullanma suçunu değil TCK'nın 247. maddesinde yazılı zimmet suçunu oluşturacağını belirtmiş olması karşısında.