Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/389 K.2015/1478

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanıkların ...'ya geldikleri, internetten şikayetçiye ait işyerinin telefon numarasını ve adresini aldıkları, sanık ...'ın şikayetçiyi arayarak kendisini ... olarak tanıtarak yanında ihtiyaç sahibi bir vatandaş olduğunu, hanımının çok hasta olduğunu, yardım edip edemeyeceğini sorduğu, şikayetçinin de birisini göndermesi halinde 500 TL verebileceğini söylediği, telefon görüşmesi sonrası şikayetçinin verilen telefon numarasını araştırdığında yabancı uyruklu bir kişi adına kayıtlı olduğunu öğrenmesi üzerine polisi arayarak durumu bildirdiği,

bir süre sonra sanıkların şikayetçiye ait iş yerine geldikleri, sanık ...'ın işyerine girdiği, diğer sanıkların araçta bekledikleri, şikayetçinin durumu önceden bildirmesi nedeniyle polisler tarafından sanıkların yakalandıkları, bu suretle sanıkların birlikte dolandırıcılık suçunu işledikleri anlaşıldığından, mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak Surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, sanık ... hakkında kurulan hükümde yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 120 gün olarak tayin edilmesi,