Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/43 K.2015/813

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kendisini banka müdürü olarak tanıtan sanığın iş bulma vaadiyle katılandan 1000 TL para aldığı iddia ve kabul olunan somut olayda;katılanın aşamalardaki beyanı, bu beyanları doğrulayan tanık anlatımları, teşhis tutanağı ve diğer deliller birlikte değerlendirildiğinde suç tarihinde sanığın kendisini banka müdürü olarak tanıttığı katılandan, iş vereceğini söyleyerek teminat adı altında 1000 TL para almak suretiyle atılı suçu işlediği anlaşıldığından dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında TCK'nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 100 gün olarak tayin edilmesi,