Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/4300 K.2015/7979

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde katılana ait temizlik şirketinde pazarlama müdürü olarak görev yapan sanığın, bu şirkette çalıştığı süre zarfında satışını gerçekleştirdiği ürünlerden elde ettiği parayı katılana veya katılana ait şirket yetkililerine teslim etmeksizin uhdesinde tuttuğunun iddia edildiği somut olayda;

Sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık savunmasına, katılan beyanına, temyiz dışı sanık O.. G.. ile tanık F.. A..’un anlatımları ile tüm dosya kapsamına göre; katılan G. B. ile katılan tarafından kendisine teslim olunan temizlik malzemelerinin satışını yapıp, tahsil edilen meblağ üzerinden %10 pirim almak üzere anlaşma yapan sanığın, yapılan satışlar neticesinde elde ettiği paranın kendi payına düşen kısmı dışındaki miktarını katılana ya da katılana ait şirket yetkililerine teslim etmeksizin uhdesinde tutması şeklindeki gerçekleşen eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 155/2. maddesinde karşılığını bulan “hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma” suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde 5237 sayılı TCK’nın 155/1. madde ve fıkra hükmünde karşılığını “güveni kötüye kullanma” suçundan hüküm kurulması,