Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/4500 K.2015/7020

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan R.. G.. aralarında hukuki ilişki bulunan sanık R.. Ç..'a 22.06.2007 ödeme tarihli 30.000 TL bedelli senedi verdiği, daha sonra katılan bu senetten doğan borcunu sanığa ödemesine karşın, sanık elinde bulunan bu senedi ciro ederek T.. Ö..'e verdiği, T.. Ö.. ise Eskişehir 5. İcra Müdürlüğü'nün 2007/10824 Esas sayılı dosyasında katılan aleyhine senedi takibe koyduğu ve bu suretle sanığın bedelsiz senedi kullanma suçunu işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda

Sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak ;

1-Gerekçeli karar başlığında suça konu senedin bedelinin tahsili için icraya konulduğu 31.08.2007 olan suç tarihinin 25.02.2008 olarak yazılması,

2- Katılan tarafından dava konusu senetle ilgili herhangi bir ödeme belgesi sunulmamış olduğundan bahisle menfi tespit davasının reddine ilişkin Eskişehir Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 20.11.2012 tarih 2012/541-475 sayılı ilamının Yargıtay 13. Hukuk Dairesi'nin 26.03.2013 tarih 2013/3645-7582 sayılı kararı ile onanması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından söz konusu ilamların dosya içine konulması ve toplanan tüm delillerin sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm verilmesi,

3- Kabule göre de; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi Kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 180 gün olarak tayin edilmesi,