Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/4583 K.2015/8297

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Şeker fabrikasında mevsimlik işçi olarak çalışan sanığın, katılan K..'in büfesine gelerek kontörlü telefonla bir kişiyi arayıp "Oğlun Pazartesi günü gelsin, işe başlasın" dediği, bunu duyan katılanın, oğluna şeker fabrikasına aldırmak için referans aradığı için sanıktan yardım istediği, sanığın Türkiye’deki tüm şeker fabrikalarının genel sorumlusunun akrabası olduğunu ve Ç..Ş.. Fabrikası genel müdürü M.. A..'u tanıdığını, dosya masrafı olarak para vermesi halinde oğlunu işe aldırabileceğini söyleyerek müştekiden 110 TL para aldığı iddia ve kabul edilen somut olayda;

Sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Şeker fabrikaları yöneticilerinin kamu görevlisi olmadığı gözetilmeden TCK 158/2 maddesi uyarınca nitelikli dolandırıcılık suçu oluşmayıp aynı Kanun'nun 157/1 maddesi uyarınca basit dolandırıcılık suçu oluştuğu gözetilmeden dosya kapsamına uygun olmayan gerekçeyle yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Kabule göre ise;

a- TCK’nın 53/3. maddesine göre, mahkûm olduğu hapis cezası ertelenen sanık hakkında aynı maddenin 1. fıkrasının (c) bendinde belirtilen sanığın kendi alt soyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

b-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 30 gün olarak tayin edilmesi,