Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/4851 K.2016/566

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın mağdurun çalıştığı iş yerine gelerek tamir için bir başka müşterinin bıraktığı altın künyeyi kastederek, babasının tamir için bıraktığı altın künyeyi almaya geldiğini söylediği, mağdurun daha önce işyerine yaşlı bir erkek şahsın tamir amaçlı künye bıraktığını hatırlayıp sanığa henüz tamirden gelmediğini söylenmesi üzerine, bir adet çeyrek altına ihtiyacı olduğunu ve bu altının parasını künyeyi almaya geldiğinde babasının vereceğini söylediği, bir şekilde tamir için künye bırakıldığını düşünerek ve künyeyi bırakan kişinin babası olduğunu söylemesi nedeniyle mağdurda güven oluşturan sanığın bir adet çeyrek altını alıp ayrıldığı, sanığın bu şekilde dolandırıcılık suçunu işlediğine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

TCK’nın 53 ile ilgili Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 120 gün olarak tayin edilmesi,