Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/4974 K.2016/681

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklardan ...'ın otomotiv işiyle uğraşıp sanık ...'nun ise sanık ...'ın yanında çalıştığı, katılanın kendisine ait aracını satmak üzere 12.250 TL'ye anlaştıkları, sanık ...'ın katılanı arayarak paranın hazır olduğunu ... adına satış vekaleti çıkarıp araçla birlikte iş yerine gelmesini katılandan istediği, katılanın iş yerine gelmesi üzerine sanık ...'ın servise götürmek bahanesiyle katılandan vekaletnameyi ve aracı alarak işyerinden ayrıldığı,

iş yerine döndüğünde de aracı başkasına sattıklarını ancak parayı alamadıklarını, satış bedelinin 2000 TL'sini verip kalan bedeli de 16.07.2009 tarihinde ödemek üzere katılanı işyerinden gönderdikleri, bu tarih sonrasında katılana herhangi bir ödemede bulunmadıkları gibi aracı da iade etmedikleri anlaşıldığından dolandırıcılık suçunun işlendiğine yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığa 1 yıl hapis 1000 TL adli para cezasına hükmedildiği gözetildiğinde tebliğnamedeki TCK'nın 53. maddesinin uygulanmaması gerektiği yönündeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak ;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 50 gün olarak tayin edilmesi,