Yargıtay 23. Ceza Dairesi E.2015/5830 K.2015/6258

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Güveni kötüye kullanma suçunda, başkasına ait olup da, muhafaza etmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere zilyetliği kendisine devredilmiş olan mal üzerinde, kendisinin veya başkasının yararına olarak, zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunan veya bu devir olgusunu inkar eden kişi, şikayet üzerine, cezalandırılmaktadır. Zilyetlik rızayla faile devredilmelidir.

Zilyedinin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı, kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden almak, hırsızlık suçunun temel şeklidir. Taşınır malın alınmasının suç oluşturabilmesi için, zilyedinin rızasının bulunmaması gerekir.

Bu açıklamalar çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın, yolda karşılaştığı katılandan, müzik dinlemek amaçlı cep telefonunu istediği, katılanın verdikten kısa bir süre sonra sanıktan cep telefonunu geri istemesi üzerine, sanığın ''s.ktir git lan, telefonu yarın vereceğim'' diyerek katılanın yanından ayrıldığı ve cep telefonunu bir daha iade etmediği olayda, zilyetliğin devrinin söz konusu olmaması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 12/06/2012 tarih ve 2011/15-440 Esas ve 2012/229 Karar sayılı kararı gereğince; eylemin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1 maddesinde öngörülen hırsızlık suçunu oluşturacağı gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek, güveni kötüye kullanma suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,